غزل پنجاه و یکم لعل سیراب به خون تشنه لب یار من اس

غزل پنجاه و یکم حافظ

لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است ورپی دیدن او دادن جان کارمن است

شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز هرکه دل بردن او دید و درانکار من است

ساربان رخت به دروازه مبر کان سر کوی شاهراهیست که سرمنزل دارد من است

بنده طالع خویشم که درین قحط وفا عشق آن لولی سرمست خریدار من است

طبله عطر گل و درج عبیر افشانش فیض یک شمه زبوی خوش عطار من است

باغبان همچو نسیمم زدرباغ مران کاب گلزار تو از اشک چو گلنار من است

شربت قند و گلاب از لب یارم فرمود نرگس او که طبیب دل بیمار من است

آن که در طرز غزل نکته به حافظ آموخت یار شیرین سخن نادره گفتار من است

فال حافظ

بسیار فال نیکو خوبی میباشد و برشما مژده باد که محبوب را خواهی دید و به مراد دلت خواهی رسید و جای کوچکتری نگرانی وجود نداشته بلکه این دل مشغولی شما ناشی از بی اعتقادی و سواس و تردید شما می باشد که کاملاً بی جهت بوده

سعی کنید تلاش و کوشش خود را بیشتر نموده با استقامت و اراده و علاقه گام بردارید تا کاملاً موفق شوید

از شخصی بد عهدی و فریبکاری دیده ای لازم میباشد و دقیقاً حواس خود را جمع کرده اگر این دفعه نیز کاملاً توجه و دقت نکنی باز فریب خواهی خودر و دیگر برای مدتی کنار گذاشته بودی

وضع او بسیار خوب میباشد و شما توانسته از طنازی دلربایی سخن نیکو مهر و پشتگار برای رسیدن به این مقصود و یا نزدیکی به آن استفاده کرده ولی مواظب باشید فریب هرکسی را نخورید که حسودان درکمین بوده

به درگاه خداوند دست نیاز بلند کرده ای و عاجزانه طلب مراد کرده و دنبال طبیبی برای درمان دل بیمار خود بودی و حاضری برای رسیدن به مقصود جان خود را هم فدا نموده و بالاخره فیض رحمت خداوندی شامل حالت گردیده و روزگار تلخ برایت شیرین میشود، نسیم بهاری هم دل سرد و بی روح تو را به گلزاری مصفا مبدل خواهد ساخت.

دوستان خود را فراموش نکرده و از عیب جویی بی خردان بیمی به دل راه نده. در امر ازدواج موفق و سعادتمند خواهی گردید.

معنی غزل ۵۱

بیت اول: لعل آبدار و خون‌آشام همان لب یار من میباشد که با دیدن آن کار من جان دادن است.

بیت دوم: هرکس دلبری و غمازی او را دیده و منکر عاشقی و دل از دست دادن من می‌شود بادا که از آن چشمان سیه و مژگانهای بلند خجالت کشیده.

بیت سوم:ای ساربان از شاهراه دوازه شهر و محله کنار آن راه سفر در پیش مگیر چرا که منزلگاه دلدار من در آن برزن و در کنار آن شاهراه قرار گرفته و من از سفر کردن او نگران هستم

بیت چهارم: از بخت و اقبالم سپاسگزارم که در این قحط بازار وفا، غم، این دوست دیرینه من به من وفادار مانده است

بیت پنجم:صندوقچه عطر و زلف عبیرافشان گل از برکت و فیض بوی خوش عطار و جانان من میباشد.

بیت ششم : این باغبان، مرا چون نسیم گذرا از در باغ خود دور مکن که به برکت اشک خونین من گلهای گلزار تو رنگ و آب و رونق یافته میباشد.

بیت هفتم: نرگس چشمان خمار او که طبیب و معالج دل بیمار و خسته من بوده برای بهبودی من شربت قند و گلاب لب یار تجویز فرمود.

بیت هشتم: کسی که در شیوه غزل‌سرایی نکته‌های زیادی به حافظ آموخت دوست شیرین سخن و نادره گفتار من (خواجوی کرمانی) بوده.

کلمات مهم

در انکار من است= درصدد منع عشق من است.

بنده طالع خویشم=یعنی از بخت و طالع خود سپاسگزار هستم.

قحط وفا= قحطی وفا، کم بود وفا و دوستی.

طبله=صندوقچه=جعبه عطار که در محفظه آن گیاهان معطر و عطریات را نگهداری می‌کند.

عطار= عطرفروش و در اینجا پراکننده عطر معنا می‌دهد

عبیرافشان= پراکنندة بوی خوش، عطرافشان.