غزل صدوپنجاه وسوم حافظ

سحر چون خسرو خاور علام بر کوهساران زد              به دست مرحمت یارم در امیدواران زد

چو پیش صبح روشن شد که حال مهر گردون چیست    بر آمدخنده ای خوش بر غرور کامگاران زد

نگارم دوش در مجلس به عزم رقص چون برخاست        گره بگشود از گیسو و بردل های یاران زد

غزل صدو پنجاه دوم حافظ

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد                  عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه‌ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت       عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزد      برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

غزل صدوپنجاه ویکم حافظ

دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

           به می بفروش دلق ما کز این بهتر نمی‌ارزد

به کوی می فروشانش به جامی بر نمی‌گیرند

         زهی سجاده تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد

رقیبم سرزنش‌ها کرد کز این باب رخ برتاب

غزل صدو پنجاه حافظ

ساقی ار باده از این دست به جام اندازد        عارفان را همه در شرب مدام اندازد

ور چنین زیر خم زلف نهد دانه خال                ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد

ای خوشا دولت آن مست که در پای حریف     سر و دستار نداند که کدام اندازد

زاهد خام که انکار می و جام کند                  پخته گردد چو نظر بر می خام اندازد

غزل صدو چهل و نهم حافظ

دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمیگیرد        ز هر در میدهم پندش ولیکن در نمیگیرد

خدا را ای نصیحتگو حدیث ساغر و می گو       که نقشی در خیال ما از این خوشتر نمیگیرد

بیا ای ساقی گلرخ بیاور باده رنگین               که فکری در درون ما از این بهتر نمیگیرد

صراحی میکشم پنهان و مردم دفتر انگارند    عجب گر آتش این زرق در دفتر نمیگیرد

من این دلق مرقع را بخواهم سوختن روزی    که پیر می فروشانش به جامی بر نمیگیرد

از آن رو هست یاران را صفاها با می لعلش    که غیر از راستی نقشی در آن جوهر نمیگیرد

غزل صدوچهل و هشتم حافظ

یارم چو قدح به دست گیرد

           بازار بتان شکست گیرد

هر کس که بدید چشم او گفت

         کو محتسبی که مست گیرد

غزل صدوچهل و هفتم حافظ

 نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد         

              که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد

به مطربان صبوحی دهیم جامه چاک

            بدین نوید که باد سحرگهی آورد

غزل صدو چهل و ششم حافظ

صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد                      دل شوریده ما را به بو در کار می‌آورد

من آن شکل صنوبر را ز باغ دیده برکندم                     که هر گل کز غمش بشکفت محنت بار می‌آورد

فروغ ماه می‌دیدم ز بام قصر او روشن           که رو از شرم آن خورشید در دیوار می‌آورد

ز بیم غارت عشقش دل پرخون رها کردم     ولی می‌ریخت خون و ره بدان هنجار می‌آورد

غزل صدو چهل وپنجم حافظ

چه مستی ست ندانم که رو به ما آورد

             که بود ساقی و این باده از کجا آورد

تو نیز باده به چنگ آر و راه صحرا گیر

            که مرغ نغمه سرا ساز خوش نوا آورد

دلا چو غنچه شکایت ز کار بسته مکن

 غزل صدو چهل و چهار حافظ

به سر جام جم آن گه نظر توانی کرد

                   که خاک میکده کحل بصر توانی کرد

مباش بی می و مطرب که زیر طاق سپهر

                  بدین ترانه غم از دل به در توانی کرد

گل مراد تو آن گه نقاب بگشاید

                 که خدمتش چو نسیم سحر توانی کرد