غزل صدوهشتادوسوم حافظ

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

         واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

بیخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند

         باده از جام تجلی صفاتم دادند

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی

غزل صدوهشتادو دوم حافظ

حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند  

          محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید

          هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب

غزل صدوهشتادویکم حافظ

بعد از ین دست من و دامن آن سرو بلند     که به بالای چمان از بن و بیخم بکند

حاجت مطرب و می نیست تو برقع  بگشا       که برقص آورم آتش رویت چو سپند

هیچ رویی نشود آیینه چهره بخت            مگر آن روی که مالند درآن سم سمند

گفتم اسرار غمت هرچه بود گو می باش       صبر ازین پیش ندارم چه کنم تا کی و چند

غزل صدوهشتاد حافظ

ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

          مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند

طوبی ز قامت تو نیارد که دم زند

          زین قصه بگذرم که سخن میشود بلند

خواهی که برنخیزدت از دیده رود خون

غزل صدوهفتادونهم حافظ

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند   چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند

من ارچه درنظر یار خاکسار شدم            رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

چو پرده دار به شمشیر می زند همه را      کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

چه جای شکر و شکایت زنقش نیک و بد است   چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند

غزل صدوهفتادوهشتم حافظ

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند  

            وان که این کار ندانست در انکار بماند

اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن  

         شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند

صوفیان واستدند از گرو می همه رخت

         دلق ما بود که در خانه خمار بماند

غزل صدو هفتادو هفت حافظ

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند   

           نه هر که آینه سازد سکندری داند

نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست

          کلاه داری و آیین سروری داند

تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن

           که دوست خود روش بنده پروری داند

غزل  صدوهفتادوشش حافظ

سحرم دولت بیدار به بالین آمد         

      گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام

       تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

مژدگانی بده ای خلوتی نافه گشای

      که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد

غزل صدوهفتادوپنج حافظ

صبا به تهنیت پیر می فروش آمد                  که موسم طرب و عیش و ناز و نوش آمد

هوا مسیح نفس گشت و باد نافه گشای        درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد

تنور لاله چنان برفروخت باد بهار                     که غنچه غرق عرق گشت و گل به جوش آمد

به گوش هوش نیوش از من و به عشرت کوش    که این سخن سحر از هاتفم به گوش آمد

ز فکر تفرقه بازآی تا شوی مجموع                به حکم آن که چو شد اهرمن سروش آمد

غزل صدوفتادوچهارم حافظ

مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد        هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد

برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز    که سلیمان گل از باد هوا بازآمد

عارفی کو که کند فهم زبان سوسن      تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

مردمی کرد و کرم لطف خداداد به من     کان بت ماه رخ از راه وفا بازآمد

لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح    داغ دل بود به امید دوا بازآمد