غزل صدوچهل و سوم حافظ

سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد          وان چه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد

گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است      طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد

مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش           کو به تایید نظر حل معما می‌کرد

دیدمش خرم و خندان قدح باده به دست       و اندر آن آینه صد گونه تماشا می‌کرد

گفتم این جام جهان بین به تو کی داد حکیم   گفت آن روز که این گنبد مینا می‌کرد

غزل صدو چهل و دوم حافظ

دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

          شد سوی محتسب و کار به دستوری کرد

آمد از پرده به مجلس عرقش پاک کنید

          تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد

غزل صدو چهل ویکم حافظ

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

          چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت

          آه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد

اشک من رنگ شفق یافت ز بیمهری یار

          طالع بیشفقت بین که در این کار چه کرد

غزل صدو چهل حافظ

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

          یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

یا بخت من طریق مروت فروگذاشت

          یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم

          چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

غزل صدو سی ونهم حافظ

رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد               صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد

سیل سرشک ما ز دلش کین به درنبرد         در سنگ خاره قطره باران اثر نکرد

یا رب تو آن جوان دلاور نگاه دار                       کز تیر آه گوشه نشینان حذر نکرد

ماهی و مرغ دوش زافغان من نخفت              وان شوخ دیده بین که سر از خواب برنکرد

می‌خواستم که میرمش اندر قدم چو شمع      او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد

غزل صدو سی و هشتم حافظ شیرازی

یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

                           به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

آن جوان بخت که می‌زد رقم خیر و قبول

                          بنده پیر ندانم ز چه آزاد نکرد

کاغذین جامه به خوناب بشویم که فلک

                        رهنمونیم به پای علم داد نکرد

غزل صدو سی و هفتم حافظ

دل از من برد و روی از من نهان کرد      خدا را با که این بازی توان کرد

شب تنهاییم در قصد جان بود              خیالش لطف‌های بی‌کران کرد

چرا چون لاله خونین دل نباشم             که با ما نرگس او سرگران کرد

که را گویم که با این درد جان سوز       طبیبم قصد جان ناتوان کرد

بدان سان سوخت چون شمعم که بر من   صراحی گریه و بربط فغان کرد

غزل صدوسی و ششم حافظ

دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد             تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

آن چه سعی است من اندر طلبت بنمایم        این قدر هست که تغییر قضا نتوان کرد

دامن دوست به صد خون دل افتاد به دست     به فسوسی که کند خصم رها نتوان کرد

عارضش را به مثل ماه فلک نتوان گفت           نسبت دوست به هر بی سر و پا نتوان کرد

سروبالای من آن گه که درآید به سماع           چه محل جامه جان را که قبا نتوان کرد

غزل صدوسی وپنجم حافظ

چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد                نفس به بوی خوشش مشکبار خواهم کرد

به هرزه بی می و معشوق عمر می‌گذرد        بطالتم بس از امروز کار خواهم کرد

هر آبروی که اندوختم ز دانش و دین               نثار خاک ره آن نگار خواهم کرد

چو شمع صبحدمم شد ز مهر او روشن           که عمر در سر این کار و بار خواهم کرد

به یاد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت     بنای عهد قدیم استوار خواهم کرد

غزل صد و سی وچهارم حافظ

بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد          باد غیرت به صدش خار پریشان دل کرد

طوطی ای را به خیال شکری دل خوش بود     ناگهش سیل فنا نقش امل باطل کرد

قره العین من آن میوه دل یادش باد                که چه آسان بشد و کار مرا مشکل کرد

ساروان بار من افتاد خدا را مددی                 که امید کرمم همره این محمل کرد

روی خاکی و نم چشم مرا خوار مدار           چرخ فیروزه طربخانه از این کهگل کرد