غزل صدوهفتادوسوم حافظ

درنمازم خم ابروی تو با یاد آمد                  حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

ازمن اکنون طمع صبر ودل و هوش مدار       کان تحمل که تو دیدی همه برباد آمد

باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند       موسم عاشقی و کار به بنیادآمد

غزل صدوهفتادو  دوم حافظ

عشق تو نهال حیرت آمد         وصل تو کمال حیرت آمد

بس غرقه حال وصل کاخر        هم بر سر حال حیرت آمد

یک دل بنما که در ره او                     بر چهره نه خال حیرت آمد

نه وصل بماند و نه واصل         آن جا که خیال حیرت آمد

از هر طرفی که گوش کردم      آواز سوال حیرت آمد

شد منهزم از کمال عزت         آن را که جلال حیرت آمد

سر تا قدم وجود حافظ             در عشق نهال حیرت آمد

غزل صدو هفتادویک حافظ

دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد            کز حضرت سلیمان عشرت اشارت آمد

خاک وجود ما را از آب دیده گل کن                ویرانسرای دل را گاه عمارت آمد

این شرح بی‌نهایت کز زلف یار گفتند               حرفیست از هزاران کاندر عبارت آمد

عیبم بپوش زنهار ای خرقه می آلود              کان پاک پاکدامن بهر زیارت آمد

غزل صدوهفتادحافظ

حافظ خلوت نشین دوش به میخانه شد    از سر پیمان برفت با سر پیمانه شد

شاهد عهد شباب آمده بودش به خواب    باز به پیرانه سر عاشق ودیوانه شد

صوفی مجنون که دی جام و قدح می شکست  دوش به یک جرعه می عاقل و فرزانه شد

مغبچه ای می گذشت راهزن دین  ودل    درپی آن آشنا از همه بیگانه شد

غزل صدوشصت ونهم حافظ

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد              دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست           خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد

کس نمی‌گوید که یاری داشت حق دوستی            حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

لعلی از کان مروت برنیامد سال‌هاست                    تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

غزل صدوشصت وهشتم حافظ

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد          بسوختیم در این آرزوی خام و نشد

به لابه گفت شبی میر مجلس تو شوم            شدم به رغبت خویشش کمین غلام و نشد

پیام داد که خواهم نشست با رندان                بشد به رندی و دردی کشیم نام و نشد

رواست در بر اگر میتپد کبوتر دل                  که دید در ره خود تاب و پیچ دام و نشد

غزل صدوشصت وهفتم حافظ

ستاره ای بدرخشید و ماه شد            دل رمیده ما را رفیق و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت        به غمزه مساله آموز صد مدرس شد

به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا               فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد

به صدر مصطبه ام می نشاند اکنون دوست     گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد

طرب سرای محبت کنون شود معمور             که طاق ابروی یا رمنش مهندس شد

غزل صدوشصت وششم حافظ

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد      زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

آن همه ناز و تنعم که خزان می‌فرمود     عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل      نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

صبح امید که بد معتکف پرده غیب         گو برون آی که کار شب تار آخر شد

آن پریشانی شب‌های دراز و غم دل     همه در سایه گیسوی نگار آخر شد

غزل صدو شصت و پنجم حافظ

مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد         قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد

رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت               مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد

مرا روز ازل کاری بجز رندی نفرمودند                      هر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شد

خدا را محتسب ما را به فریاد دف و نی بخش          که ساز شرع از این افسانه بیقانون نخواهد شد

غزل  صدو شصت وچهارم حافظ

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

                            عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد

ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد

                           چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد