غزل صدو سیزده حافظ 

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد     که تاب من به جهان طره فلانی داد

دلم خزانه اسرار بود و دست قضا                  درش ببست و کلیدش به دلستانی داد

شکسته وار به درگاهت آمدم که طبیب          به مومیایی لطف توام نشانی داد

غزل صدو دوازده حافظ

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد         صبر و آرام تواند به من مسکین داد

وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت        هم تواند کرمش داد من غمگین داد

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم                  که عنان دل شیدا به لب شیرین داد

گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست              آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد

غزل صدو یازده حافظ

عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

                   عارف از خنده می در طمع خام افتاد

حسن روی تو به یک جلوه که در آینه کرد

                این همه نقش در آیینه اوهام افتاد

این همه عکس می و نقش نگارین که نمود

              یک فروغ رخ ساقیست که در جام افتاد

 غزل صدو ده حافظ

پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

                وان راز که در دل بنهفتم به درافتاد

از راه نظر مرغ دلم گشت هواگیر

              ای دیده نگه کن که به دام که درافتاد

دردا که از آن آهوی مشکین سیه چشم

غزل صدونهم حافظ

حافظ ديوان دريست که دلدار پيامي نفرستاد       ننوشت کلامي و سلامي نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران                   پيکي ندوانيد و پيامي نفرستاد

سوي من وحشي صفت عقل رميده                  آهو روشي کبک خرامي نفرستاد

دانست ه خواهد شدنم مرغ دل از دست            وز آن خط چون سلسله دامي نفرستاد

 غزل صدوهشت حافظ

خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

                        ساحت کون و مکان عرصه میدان تو باد

زلف خاتون ظفر شیفته پرچم توست

                         دیده فتح ابد عاشق جولان تو باد

ای که انشا عطارد صفت شوکت توست

                         عقل کل چاکر طغراکش دیوان تو باد

غزل صدوهفتم حافظ

حسن تو همیشه در فزون باد       رویت همه ساله لاله گون باد

اندر سر ما خیال عشقت             هر روز که باد در فزون باد

هر سرو که در چمن درآید            در خدمت قامتت نگون باد

چشمی که نه فتنه تو باشد       چون گوهر اشک غرق خون باد

چشم تو ز بهر دلربایی              در کردن سحر ذوفنون باد

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

وجود نازکت آزرده گزند مباد

سلامت همه آفاق در سلامت توست

به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد

جمال صورت و معنی ز امن صحت توست

که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد

در این چمن چو درآید خزان به یغمایی

رهش به سرو سهی قامت بلند مباد

در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد

مجال طعنه بدبین و بدپسند مباد

صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

ور نه اندیشه این کار فراموشش باد

آن که یک جرعه می از دست تواند دادن

دست با شاهد مقصود در آغوشش باد

پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت

آفرین بر نظر پاک خطاپوشش باد

شاه ترکان سخن مدعیان می‌شنود

شرمی از مظلمه خون سیاووشش باد

گر چه از کبر سخن با من درویش نگفت

جان فدای شکرین پسته خاموشش باد

جمالت آفتاب هر نظر باد

ز خوبی روی خوبت خوبتر باد

همای زلف شاهین شهپرت را

دل شاهان عالم زیر پر باد

کسی کو بسته زلفت نباشد

چو زلفت درهم و زیر و زبر باد

دلی کو عاشق رویت نباشد

همیشه غرقه در خون جگر باد

بتا چون غمزه‌ ات ناوک فشاند

دل مجروح من پیشش سپر باد

چو لعل شکرینت بوسه بخشد

مذاق جان من ز او پرشکر باد