غزل صدو شصت و سوم حافظ

گل بی رخ یار خوش نباشد      بی باده بهار خوش نباشد

طرف چمن و طواف بستان       بی لاله عذار خوش نباشد

رقصیدن سرو و حالت گل         بی صوت هزار خوش نباشد

با یار شکرلب گل اندام           بی بوس و کنار خوش نباشد

غزل صدوشصت ودوم حافظ

خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد          که در دستت بجز ساغر نباشد

زمان خوشدلی دریاب و در یاب               که دایم در صدف گوهر نباشد

غنیمت دان و می خور در گلستان          که گل تا هفته دیگر نباشد

ایا پرلعل کرده جام زرین                       ببخشا بر کسی کش زر نباشد

بیا ای شیخ و از خمخانه ما                  شرابی خور که در کوثر نباشد

بشوی اوراق اگر همدرس مایی            که علم عشق در دفتر نباشد

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد

از لعل تو گر یابم انگشتری زنهار

صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد

غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل

شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد

هر کو نکند فهمی زین کلک خیال انگیز

نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد

جام می و خون دل هر یک به کسی دادند

در دایره قسمت اوضاع چنین باشد

غزل صدو شصتم حافظ

خوش است خلوت اگر یار یار من باشد     نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم           که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد

روا مدار خدایا که درحریم وصال          ریب محرم و حرمان نصیب من باشد

همای گو مفکن سایه شرف هرگز          درآن دیار که طوطی کم از زغن باشد

بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل      توان شناخت زسوزی که درسخن باشد

غزل صدو پنجاه منهم حافظ

نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

                ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

صوفی ما که ز ورد سحری مست شدی

              شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد

خوش بود گر محک تجربه آید به میان

            تا سیه روی شود هر که در او غش باشد

غزل صدو پنجاه وهشتم حافظ

من و انکار شراب این چه حکایت باشد         غالبا این قدرم عقل و کفایت باشد

تا به غایت ره میخانه نمی‌دانستم               ور نه مستوری ما تا به چه غایت باشد

زاهد و عجب و نماز و من و مستی و نیاز         تا تو را خود ز میان با که عنایت باشد

غزل صدو پنجاه و هفتم حافظ

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد   پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد

من چو از خاک لحد لاله صفت برخیزم   داغ سودای توام سر سویدا باشد

تو خود ای گوهر یک دانه کجایی آخر    کز غمت دیده مردم همه دریا باشد

از بن هر مژه‌ام آب روان است بیا         اگرت میل لب جوی و تماشا باشد

غزل صدوپنجاه وششم حافظ

به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد       تو را در این سخن انکار کار ما نرسد

اگر چه حسن فروشان به جلوه آمده‌اند             کسی به حسن و ملاحت به یار ما نرسد

به حق صحبت دیرین که هیچ محرم راز              به یار یک جهت حق گزار ما نرسد

هزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی                    به دلپذیری نقش نگار ما نرسد

غزل صدوپنجاه وپنجم

اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگیزد         ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

و گر به رهگذری یک دم از وفاداری      چو گرد در پی اش افتم چو باد بگریزد

و گر کنم طلب نیم بوسه صد افسوس  ز حقه دهنش چون شکر فروریزد

من آن فریب که در نرگس تو می‌بینم   بس آب روی که با خاک ره برآمیزد

غزل صدوپنجاه وچهارم حافظ

راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد        شعری بخوان که با او رطل گران توان زد

بر آستان جانان گر سر توان نهادن             گلبانگ سربلندی بر آسمان توان زد

قد خمیده ما سهلت نماید اما                    بر چشم دشمنان تیر از این کمان توان زد

در خانقه نگنجد اسرار عشقبازی                جام می مغانه هم با مغان توان زد

درویش را نباشد برگ سرای سلطان           ماییم و کهنه دلقی کتش در آن توان زد