روز وصل دوستداران یاد باد

یاد باد آن روزگاران یاد باد

کامم از تلخی غم چون زهر گشت

بانگ نوش شادخواران یاد باد

گر چه یاران فارغند از یاد من

از من ایشان را هزاران یاد باد

مبتلا گشتم در این بند و بلا

کوشش آن حق گزاران یاد باد

گر چه صد رود است در چشمم مدام

زنده رود باغ کاران یاد باد

راز حافظ بعد از این ناگفته ماند

ای دریغا رازداران یاد باد

غزل صدودوم حافظ

دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد         من نیز دل به باد دهم هر چه باد باد

کارم بدان رسید که همراز خود کنم       هر شام برق لامع و هر بامداد باد

در چین طره تو دل بی حفاظ من          هرگز نگفت مسکن مالوف یاد باد

امروز قدر پند عزیزان شناختم             یا رب روان ناصح ما از تو شاد باد

شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد

زدیم بر صف رندان و هر چه بادا باد

گره ز دل بگشا و از سپهر یاد مکن

که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد

ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ

از این فسانه هزاران هزار دارد یاد

قدح به شرط ادب گیر زان که ترکیبش

ز کاسه سر جمشید و بهمن است و قباد

که آگه است که کاووس و کی کجا رفتند

که واقف است که چون رفت تخت جم بر باد

ز حسرت لب شیرین هنوز می‌بینم

که لاله می‌دمد از خون دیده فرهاد

دی پیر می فروش که ذکرش به خیر باد

گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد

گفتم به باد می‌دهدم باده نام و ننگ

گفتا قبول کن سخن و هر چه باد باد

سود و زیان و مایه چو خواهد شدن ز دست

از بهر این معامله غمگین مباش و شاد

بادت به دست باشد اگر دل نهی به هیچ

در معرضی که تخت سلیمان رود به باد

حافظ گرت ز پند حکیمان ملالت است

کوته کنیم قصه که عمرت دراز باد

 غزل نودونهم حافظ

دل من در هوای روی فرخ      بود آشفته همچون موی فرخ

بجز هندوی زلفش هیچ کس نیست   که برخوردار شد از روی فرخ

سیاهی نیکبخت است آن که دایم     بود همراز و هم زانوی فرخ

شود چون بید لرزان سرو آزاد            اگر بیند قد دلجوی فرخ

بده ساقی شراب ارغوانی               به یاد نرگس جادوی فرخ

غزل نودوهشتم حافظ

اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح      صلاح ما همه آن است کان تو راست صلاح

سواد زلف سیاه تو جاعل الظلمات             بیاض روی چو ماه تو فالق الاصباح

ز چین زلف کمندت کسی نیافت خلاص      از آن کمانچه ابرو و تیر چشم نجاح

ز دیده‌ام شده یک چشمه در کنار روان       که آشنا نکند در میان آن ملاح

لب چو آب حیات تو هست قوت جان         وجود خاکی ما را از اوست ذکر رواح

تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

سزد اگر همه دلبران دهندت باج

دو چشم شوخ تو برهم زده خطا و حبش

به چین زلف تو ماچین و هند داده خراج

بیاض روی تو روشن چو عارض رخ روز

سواد زلف سیاه تو هست ظلمت داج

دهان شهد تو داده رواج آب خضر

لب چو قند تو برد از نبات مصر رواج

از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت

که از تو درد دل ای جان نمی‌رسد به علاج

درد ما را نیست درمان الغیاث

هجر ما را نیست پایان الغیاث

دین و دل بردند و قصد جان کنند

الغیاث از جور خوبان الغیاث

در بهای بوسه‌ای جانی طلب

می‌کنند این دلستانان الغیاث

خون ما خوردند این کافردلان

ای مسلمانان چه درمان الغیاث

همچو حافظ روز و شب بی خویشتن

گشته‌ام سوزان و گریان الغیاث

مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

خرابم می‌کند هر دم فریب چشم جادویت

پس از چندین شکیبایی شبی یا رب توان دیدن

که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت

سواد لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم

که جان را نسخه‌ای باشد ز لوح خال هندویت

تو گر خواهی که جاویدان جهان یک سر بیارایی

صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت

و گر رسم فنا خواهی که از عالم براندازی

برافشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت

من و باد صبا مسکین دو سرگردان بی‌حاصل

من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت

1-      زان یار دلنوازم شکریست با شکایت

گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

2-      بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم

یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت

3-      رندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کس