غزل دویست و هفتادو سوم حافظ

اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش      حریف حجره و گرمابه و گلستان باش

شنج زلف پریشان به دست باد مده           مگو که خاطر عشاق گو پریشان باش

گرت هواست که با خضر همنشین باشی    نهان زچشم سکندر چو آب حیوان باش

زبور عشق نوازی نه کار هر مرغیست         بیا و نوگل این بلبل غزلخوان باش

 غزل دویست و هفتادودوم حافظ

باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش   وین سوخته را محرم اسرار نهان باش

زان باده که در میکده عشق فروشند    ما را دوسه ساغر بده و گو رمضان باش

در خرق چو آتش زدی ای عارف سالک     جهدی کن و سرحلقه رندان جهان باش

دلدار که گفتابه توام دل نگران است       گو می رسم اینک به سلامت نگران باش

غزل دویست وهفتاد ویکم حافظ

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس      که چنان ز او شدهام بی سر و سامان که مپرس

کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد                که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست      زحمتی میکشم از مردم نادان که مپرس

غزل دویست و هفتادحافظ

درد عشقی کشیدهام که مپرس    زهر هجری چشیده ام که مپرس

گشته ام در جهان و آخر کار            دلبری برگزیده ام که مپرس

آنچنان در هوای خاک درش              می رود آب دیده ام که مپرس

من به گوش خود از دهانش دوش     سخنانی شنیده ام که مپرس

غزل دویست و شصت ونهم حافظ

دلارفیق سفر بخت نیکحواهت بس         نسیم روضه شیراز پیک راهت بس

دگر زمنزل جانان سفر مکن درویش           که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس

هوای مسکن مالوف و عهد یار قدیم     زرهروان سفر کرده عذر خواهت بس

وگر کمین بگشاید غمی زگوشه دل            حریم درگه پیر مغان پناهت بس

غزل دویست وشصت وهشتم حافظ

گل عذاری زگلستان جهان ما رابس    زین چمن سایه آن سرو روان مارا بس

من وهمصحبتی اه ریا دورم با             از گرانان جهان رطل گران مار ابس

قصر فردوس به پاداش عمل م یبخشند    ماکه رندیم و گدا دیر مغان مارا بس

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین     کاین اشارت زجهان گذاران ما را بس

نقد بازار جهان بگر و آزار جهان                 گر شما را نه بس این سود و زیان مارا بس

غزل دویست وشصت وهفتم حافظ

ای صبا بگذری بر ساحل رود ارس       بوسه زن برخاک آن وادی و مشکین کن نفس

منزل سلمی که بادش هردم ا زما صد سلام     پر صدای ساربانان بینی و بانگ جرس

محمل جانان ببوس آنگه به رازی عرضه دار   کز فراقت سوختم ای مهربان فریاد درس

من که قول ناصحان را خواندمی قول رباب    گوشمالی دیدم از هجران کهاینم پند بس

غزل دویست وشصت وششم حافظ

دلم رمیده لولیوشیست شورانگیز      دروغ وعده و قتال وضع و رنگ آمیز

فدای پیرهن چاک ماه رویان باد               هزار جامه تقوا و خرقه پرهیز

خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد           که تا ز خال تو خاکم شود عبیرآمیز

فرشته عشق نداند که چیست ای ساقی       بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز

پیاله بر کفنم بند تا سحرگه حشر        به می ز دل ببرم هول روز رستاخیز

غزل دویست وشصت وپنجم حافظ

برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز                   بر امید جام لعلت دردی آشامم هنوز

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو                 تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز

ساقیا یک جرعه‌ای زان آب آتشگون که من      در میان پختگان عشق او خامم هنوز

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن        می‌زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب                   می‌رود چون سایه هر دم بر در و بامم هنوز

غزل دویست و شصت وچهارم حافظ

خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز

          پیشتر زان که شود کاسه سر خاک انداز

عاقبت منزل ما وادی خاموشان است

           حالیا غلغله در گنبد افلاک انداز

چشم آلوده نظر از رخ جانان دور است

          بر رخ او نظر از آینه پاک انداز

به سر سبز تو ای سرو که گر خاک شوم

           ناز از سر بنه و سایه بر این خاک انداز