غزل دویست و هفتادحافظ

درد عشقی کشیدهام که مپرس    زهر هجری چشیده ام که مپرس

گشته ام در جهان و آخر کار            دلبری برگزیده ام که مپرس

آنچنان در هوای خاک درش              می رود آب دیده ام که مپرس

من به گوش خود از دهانش دوش     سخنانی شنیده ام که مپرس

سوی من لب چه می گزی که         مگوی لب لعلی گزیده ام که مپرس

بی تو در کلبه گدایی خویش             رنجهایی کشیده ام که مپرس

همچو حافظ غریب در ره عشق       به مقامی رسیده ام که مپرس

فال حافظ

یارتان در همه حال با شما میباشد وهمچنین به او اطمینان کنید حرف های او از صدق و صفا می باشد. به خاطر شما مصائب و مشکلات را هر چند که بسیار سخت است تحمل می کند. او شما را به عرش اعلا خواهد رساند و مقامتان را بالا می برد.

بدانید که این نیت برای جنابعالی خیلی عزیز و گرامی بوده و همچنین بدانکه فردی شما را بسیار دوست دارد ولی قدرت ابراز ندارد رنجها و درده ایجنابعالی به زندی سپرس می گردد و زمان وصل و قرار و آرام فرا می رسد پس جای هیچ گونه نگرانی نمی باشد فقط مقداری باید تحمل و صبر کرد

شاهراه زندگی به روی جنابعالی باز شده کوشش ما به زودی میوه شیرین خود را می هد کبوتر سعادت بر بام خانه شما مشغول لانه ساختن می باشد مواظب باش با تدبیر و وقت شناسی آنرا به پرواز در نیاوری پس بر شما مبارک باد و مسافر شما وضع و حالش خوبست بیمار شفا می یابد خرید و فروش عالی است تغییر موقعیت به وجود می آید

اگر می خواهید معامله ای کنید که مبارک باشد در پنج شب متوالی از سوره نحل آیه 5تا6 رابا معنی و حضور قلب بخوانید واثر آن رامشاهده نمایید

معانی کلمات غزل 270

که مپرس : که شرح آن را از من مپرس، که گفتنی نیست .درد : محنت، رنج .

زهر هجر : شرنگ جدایی .در هوای : در آرزویِ .

لب چه می گزی : چرا لب را گاز می گیری .

گزیده ام : گاز گرفته ام

معانی بیت های غزل 270حافظ

بیت اول: درد و رنجی از عشق تحمّل کرده ام که گفتنی نیست و شرنگ فراقی را چشیده ام که نمی توان آن را شرح داد .

بیت  دوم:دور دنیا گردیده و در آخر معشوقی انتخابی کرده ام که محاسن آن چندان است که نمی توان گفت

بیت  سوم:در اشتیاقِ رسیدن به خاک درگاهِ او آنچنان اشک از دیدگانم می بارد که مپرس، گفتنی نیست

بیت چهارم: دیشب به گوش خود از دهان او حرف ها و وعده های شیرینی شنیدم که مپرس، گفتنی نیست .

بیت پنجم: از چه با اشارهِ به من لب خود را به دندان گاز میگیری که حرف مزن من لب لعل فامی را به دندان گاز گرفته ام که لذّت آن گفتنی نیست .

بیت ششم:بی حضور تو در خانه محقّر فقیرانه خویش رنج هایی کشیده ام که مپرس .

بیت  هفتم:من هم به مانند حافظ، در راه معرفت و عشق یکّه و تنها و بدون یاور به مقام و منصبی رسیده ام که نمی توان علوّ آن مقام را شرح داد .

شرح  غزل حافظ

بحر غزل: خفیف مسدّس مخبون مقصور و وزن غزل حافظ: فاعلاتن مفاعلن فعلات

ملی کالا

اضافه کردن نظر