شُتُر یا اُشتر را که در زبان پهلوی (ushtarمی‌گفتند حیوانی است نیرومند و تنومند با توش و توان بالا از خانواده شتران؛ شبه نشخوارکننده و با دست و گردنی دراز. بر پشت خود یک ویا دو کوهان دارد که ساختارش از پیه و چربی است. در دین اسلام گوشت او حلال است. اما ذبح آن با دیگر جانوران حلال گوشت متفاوت است و آن را نحر (بریدن گلو) می‌کنند و اگر سر آن را مانند گوسفند پیش از نحر ببرند گوشت آن حلال نیست. شیرش نیز نوشیده می‌شود ولی بیشتر کاربرد بارکشی دارد. پشم و پوستش نیز برای ریسندگی و پارچه‌بافی و کفش‌دوزی کاربرد دارد

گونه‌های دیگری از شتران نیز در آمریکای جنوبی زندگی می‌کنند، به نام‌های لاما، آلپاکا، گواناکو که دارای کوهان نیستند.گونه های دیگر از این شتر ها در ایران زندگی می کنند که به دهقان معروف هستند و نام علمی آنها prdram_desert است.در اشعار از وی به صورت دوکوهانه یاد شده ولی مشاهدات بر عکس این قضیه است.شتر ویژگی‌های خاصّی دارد که مهم‌ترین آن‌ها تحمّل شرایط سخت صحرا و دماهای گوناگون و به‌ویژه گرمای شدید تابستان و کمبود آب و علوفه است. ترکیب جسمانی شتر با دیگر جانوران اختلاف زیادی دارد، و این اختلاف انگیزه شده که شتر در درازا روزهای سال در بیابان زندگی کند و از بوته‌ها و درختچه‌های گوناگون صحرایی و کویری و حتی از بوته‌های شور و خاردار تغذیه کند. عرب‌ها از زمان‌های بسیار دور از شتر استفاده کرده و می‌کنند. آن‌ها به این حیوان اهلی لقب کشتی صحرا (به عربی: سفینةالصحراء) داده‌اند. برخی از شترها به مناطق بیابانی و نیمه‌بیابانی شمال آفریقا و شرق میانه مهاجرت کرده‌اند. آثار و بقایایی مرتبط با شتر در فلسطین یافت شده که متعلق به سالها پیش از میلاد مسیح است. اما به نظر می‌رسد مهاجرت بیشتر شترها به آفریقا به‌دلیل حساسیت آنها به نوعی بیماری متوقف شد. این نوع از شتر یک‌کوهانه و دارای پاهای باریکِ طولانی است.

شتر دوکوهانه (بلخی)، در مرز ایران و ترکمنستان اهلی شد و به مناطق هم‌مرز با کریمه، جنوب سیبری، مغولستان و چین گسترش یافت. این حیوانات قوی‌تر از سایر شتران هستند و پوشش پشم‌شان نیز ضخیم‌تر است. کف پای شتر پهن است و مانع از این می‌شود که در شنزار فرو رود. چشم‌های شتر دارای مژگان‌های بلندی است که به همراهی پلک‌ها، چشم‌ها را از طوفان‌های شنی و از تابش شدید آفتاب محافظت می‌کند. منخرین شتر دارای شکاف‌های طولی است. شتر در هنگام تنفس می‌تواند بینی را به خوبی از هم باز کند و بیشترین میزان هوا را وارد ریه‌های خود کند و در هنگام بروز طوفان‌ شن بینی خود را ببندد. شتر دارای فک درازی است که به‌طور جانبی حرکت می‌کند و می‌تواند عمل جویدن را به خوبی انجام دهد. شتر می‌تواند بیشتر از هر حیوان دیگر بی‌آبی را تحمل کند و اکنون آشکار شده‌است که متناسب با اختلاف زیاد درجه حرارت بدنش می‌تواند آب بدن خود را حفظ نماید، زیرا که از این آب برای خنک کردن بدن استفاده نمی‌کند

نژادهای شتر در ایران نژادهای شتر در ایران عبارتند: شتر ترکمن ،شتران بلوچی ،شتر بندری ، شتر کلکوئی،نژاد مهابادی،نژاد دشتی،نژاد زاهدانی،نژاد چینی،نژاد عربی ونژاد یزدی

اضافه کردن نظر