جغد تالابی یا جغد گوش‌کوتاه Short eared Owl   با نام علمی  Asio Flammeus گونه‌ای جغد است که در علفزارها و دشت‌های باز، مناطق باز کناری تالاب‌ها و تپه‌های ماسه‌ای زندگی می‌کند. بخش اول نام علمی این جانور یعنی Asio به سرده جغدهای گوش‌دار تعلق دارد که طره‌هایی در دو طرف سر خود شبیه به گوش پستانداران دارند اما در جغد تالابی این طره‌ها بسیار کوتاه است و معمولاً دیده نمی‌شود. فقط وقتی که این حیوان تهدید شده و در وضعیت دفاعی قرار می‌گیرد این طره‌ها را به نمایش می‌گذارد. بخش دوم نام یعنی flammeus (فلامیوس) هم در زبان لاتین به معنی «شعله کشیدن یا رنگ آتش» است.

این پرنده، 38 سانتیمتر طول دارد و شبیه جغد شاخدار است. و در مناطق باز دیده می شود. پروازش موج دا رو بال زدن هایش آرام و باشکوه است. اغلب، در حالی که بال ها را اندکی بالا گرفته است. به شکل« 7» بالباز روی می کند. تفاوتش با جغد شاخدار، رنگ خاکستری کمرنگ صفحه ی صورت (نه سفید نخودی) با رگه های سیاه در اطراف  چشم ها که به زردی (به نارنجی) می زند و گوشپرهای کوتاه است. قاعده ی شاهپرهای پرواز خاکستری مایل به قهوه ای نخودی است. که رگه های مشخصی روی پرهای پرواز و دمش دیده می شود. درزیر خم بال هایش لکه ی سیاهی به چشم میخورد. روتنه رگه رگه ی طولی سیاه با زمینه ی نخودی، زیر تنه با لکه های سیاه باریکتر از آن، و گوشپرها کوتاه است که به دشواری می توان آن را دید و پاها از پرهای سفید پوشیده شده است. این پرنده اغلب درروز شکار میکند.

این حیوان یکی از بالاترین پراکنش‌ها را در میان تمامی پرندگان دارد و در تمام قاره‌ها به جز استرالیا و قطب جنوب حضور دارد. جغد تالابی پرنده‌ای نیمه‌مهاجر است یعنی برخی از آن‌ها در زمستان به نقاط گرمتر کرده و بیشتر آنها یکجانشین هستند اما در جستجوی غذایشان که جوندگان به ویژه وُل‌ها هستند جابجا می‌شوند و در جایی که جمعیت طعمه‌هایشان کم شده باشد نمی‌مانند. آنها در اروپا، آسیا، آمریکای شمالی و جنوبی، جزایر هاوایی و گالاپاگوس زادوولد می‌کند. جغدهایی که تابستان در بخش‌های شمالی‌تر زمستان به جنوب مهاجرت می‌کنند و جغد تالابی در مناطق باز ِ کناری تالاب‌ها، تپه‌های ماسه‌ای، مرغزارها، علفزارها، ساوانا، و توندرا زندگی می‌کند و در میان پوشش گیاهی مجاور گنداب‌ها لانه درست می‌کند. این پرنده در ایران هم نسبتاً پرجمعیت است

صدای پرنده ی نر د رهنگام قلمرو سازی شبیه «یوو-یوو- یوو- یوو-یوو» شنیده می شود که پرنده ی ماده با صدای جیغ مانندی شبیه «گه اک» یا «گه ووی ک» پاسخ می دهد و این پرنده در مناطق باز و وسیع حاشیه ی تالاب ها،تپه های شنی و علفزار به سر برده و روی زمین در لابلای پوشش گیاهی کنار باتلاق ها آشیانه می سازد. در ایران بومی و نسبتا فراوان بوده واین پرنده، در حال حاضر، نیازی به برنامه ی ویژه حفاظتی ندارد.

اضافه کردن نظر