^Back To Top

 

 

غزل صدو هفتادو هفت حافظ

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند   

           نه هر که آینه سازد سکندری داند

نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست

          کلاه داری و آیین سروری داند

تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن

           که دوست خود روش بنده پروری داند

 

غزل  صدوهفتادوشش حافظ

سحرم دولت بیدار به بالین آمد         

      گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام

       تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

مژدگانی بده ای خلوتی نافه گشای

      که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد

 

غزل صدوهفتادوپنج حافظ

صبا به تهنیت پیر می فروش آمد                  که موسم طرب و عیش و ناز و نوش آمد

هوا مسیح نفس گشت و باد نافه گشای        درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد

تنور لاله چنان برفروخت باد بهار                     که غنچه غرق عرق گشت و گل به جوش آمد

به گوش هوش نیوش از من و به عشرت کوش    که این سخن سحر از هاتفم به گوش آمد

ز فکر تفرقه بازآی تا شوی مجموع                به حکم آن که چو شد اهرمن سروش آمد

غزل صدوفتادوچهارم حافظ

مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد        هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد

برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز    که سلیمان گل از باد هوا بازآمد

عارفی کو که کند فهم زبان سوسن      تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

مردمی کرد و کرم لطف خداداد به من     کان بت ماه رخ از راه وفا بازآمد

لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح    داغ دل بود به امید دوا بازآمد

 

غزل صدوهفتادوسوم حافظ

درنمازم خم ابروی تو با یاد آمد                  حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

ازمن اکنون طمع صبر ودل و هوش مدار       کان تحمل که تو دیدی همه برباد آمد

باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند       موسم عاشقی و کار به بنیادآمد

غزل صدوهفتادو  دوم حافظ

عشق تو نهال حیرت آمد         وصل تو کمال حیرت آمد

بس غرقه حال وصل کاخر        هم بر سر حال حیرت آمد

یک دل بنما که در ره او                     بر چهره نه خال حیرت آمد

نه وصل بماند و نه واصل         آن جا که خیال حیرت آمد

از هر طرفی که گوش کردم      آواز سوال حیرت آمد

شد منهزم از کمال عزت         آن را که جلال حیرت آمد

سر تا قدم وجود حافظ             در عشق نهال حیرت آمد

غزل صدو هفتادویک حافظ

دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد            کز حضرت سلیمان عشرت اشارت آمد

خاک وجود ما را از آب دیده گل کن                ویرانسرای دل را گاه عمارت آمد

این شرح بی‌نهایت کز زلف یار گفتند               حرفیست از هزاران کاندر عبارت آمد

عیبم بپوش زنهار ای خرقه می آلود              کان پاک پاکدامن بهر زیارت آمد

غزل صدوهفتادحافظ

حافظ خلوت نشین دوش به میخانه شد    از سر پیمان برفت با سر پیمانه شد

شاهد عهد شباب آمده بودش به خواب    باز به پیرانه سر عاشق ودیوانه شد

صوفی مجنون که دی جام و قدح می شکست  دوش به یک جرعه می عاقل و فرزانه شد

مغبچه ای می گذشت راهزن دین  ودل    درپی آن آشنا از همه بیگانه شد

 

غزل صدوشصت ونهم حافظ

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد              دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست           خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد

کس نمی‌گوید که یاری داشت حق دوستی            حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

لعلی از کان مروت برنیامد سال‌هاست                    تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

 

غزل صدوشصت وهشتم حافظ

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد          بسوختیم در این آرزوی خام و نشد

به لابه گفت شبی میر مجلس تو شوم            شدم به رغبت خویشش کمین غلام و نشد

پیام داد که خواهم نشست با رندان                بشد به رندی و دردی کشیم نام و نشد

رواست در بر اگر میتپد کبوتر دل                  که دید در ره خود تاب و پیچ دام و نشد

Copyright © 2015. melikala  Rights Reserved.