^Back To Top

 

 

غزل صدو چهل ویکم حافظ

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

          چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت

          آه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد

اشک من رنگ شفق یافت ز بیمهری یار

          طالع بیشفقت بین که در این کار چه کرد

 

غزل صدو چهل حافظ

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

          یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

یا بخت من طریق مروت فروگذاشت

          یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم

          چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

 

غزل صدو سی ونهم حافظ

رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد               صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد

سیل سرشک ما ز دلش کین به درنبرد         در سنگ خاره قطره باران اثر نکرد

یا رب تو آن جوان دلاور نگاه دار                       کز تیر آه گوشه نشینان حذر نکرد

ماهی و مرغ دوش زافغان من نخفت              وان شوخ دیده بین که سر از خواب برنکرد

می‌خواستم که میرمش اندر قدم چو شمع      او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد

 

غزل صدو سی و هشتم حافظ شیرازی

یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

                           به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

آن جوان بخت که می‌زد رقم خیر و قبول

                          بنده پیر ندانم ز چه آزاد نکرد

کاغذین جامه به خوناب بشویم که فلک

                        رهنمونیم به پای علم داد نکرد

 

غزل صدو سی و هفتم حافظ

دل از من برد و روی از من نهان کرد      خدا را با که این بازی توان کرد

شب تنهاییم در قصد جان بود              خیالش لطف‌های بی‌کران کرد

چرا چون لاله خونین دل نباشم             که با ما نرگس او سرگران کرد

که را گویم که با این درد جان سوز       طبیبم قصد جان ناتوان کرد

بدان سان سوخت چون شمعم که بر من   صراحی گریه و بربط فغان کرد

غزل صدوسی و ششم حافظ

دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد             تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

آن چه سعی است من اندر طلبت بنمایم        این قدر هست که تغییر قضا نتوان کرد

دامن دوست به صد خون دل افتاد به دست     به فسوسی که کند خصم رها نتوان کرد

عارضش را به مثل ماه فلک نتوان گفت           نسبت دوست به هر بی سر و پا نتوان کرد

سروبالای من آن گه که درآید به سماع           چه محل جامه جان را که قبا نتوان کرد

غزل صدوسی وپنجم حافظ

چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد                نفس به بوی خوشش مشکبار خواهم کرد

به هرزه بی می و معشوق عمر می‌گذرد        بطالتم بس از امروز کار خواهم کرد

هر آبروی که اندوختم ز دانش و دین               نثار خاک ره آن نگار خواهم کرد

چو شمع صبحدمم شد ز مهر او روشن           که عمر در سر این کار و بار خواهم کرد

به یاد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت     بنای عهد قدیم استوار خواهم کرد

غزل صد و سی وچهارم حافظ

بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد          باد غیرت به صدش خار پریشان دل کرد

طوطی ای را به خیال شکری دل خوش بود     ناگهش سیل فنا نقش امل باطل کرد

قره العین من آن میوه دل یادش باد                که چه آسان بشد و کار مرا مشکل کرد

ساروان بار من افتاد خدا را مددی                 که امید کرمم همره این محمل کرد

روی خاکی و نم چشم مرا خوار مدار           چرخ فیروزه طربخانه از این کهگل کرد

 

 

غزل صدوسی وسوم حافظ

صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد                  بنیاد مکر با فلک حقه باز کرد

بازی چرخ بشکندش بیضه در کلاه                  زیرا که عرض شعبده با اهل راز کرد

ساقی بیا که شاهد رعنای صوفیان                  دیگر به جلوه آمد و آغاز ناز کرد

این مطرب از کجاست که ساز عراق ساخت     و آهنگ بازگشت به راه حجاز کرد

ای دل بیا که ما به پناه خدا رویم                     زان چه آستین کوته و دست دراز کرد

غزل صدو سی و دوم حافظ

 به آب روشن می عارفی طهارت کرد          علی الصباح که میخانه را زیارت کرد

همین که ساغر زرین خور نهان گردید        هلال عید به دور قدح اشارت کرد

خوشا نماز و نیاز کسی که از سر درد       به آب دیده و خون جگر طهارت کرد

امام خواجه که بودش سر نماز دراز         به خون دختر رز خرقه را قصارت کرد

Copyright © 2015. melikala  Rights Reserved.