غزل هشتادونهم حافظ

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت     بازآید و برهاندم از بند ملامت

خاک ره آن یار سفرکرده بیارید              تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

فریاد که از شش جهتم راه ببستند      آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

امروز که در دست توام مرحمتی کن    فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت

ای آن که به تقریر و بیان دم زنی از عشق   ما با تو نداریم سخن خیر و سلامت

درویش مکن ناله ز شمشیر احبا           کاین طایفه از کشته ستانند غرامت

در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی     بر می‌شکند گوشه محراب امامت

 حاشا که من از جور و جفای تو بنالم      بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت

کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ          پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت

فال حافظ

همان طورکه میبینی راه به جایی نداری و همه درها به رویت بسته شده و فکر می کنی دنیا نیز از هر جهت روی خشم به تو نشان می دهد.

دیگران هم به جای کمک مسخره ات می کنند و مدام ایراد می گیرند، پس تو هم رازهای درون خودت را فاش نکن. امیدوار باش. تو تا روز قیامت با جور زمانه در جنگ و ستیز هستی.

معانی ابیات غزل 89حافظ

بیت اول: خدایا و سیله‌یی فراهم نموده که محبوب من به سلامت از سفر بازگشته و م را از رنج و عذاب سرزنش مردم رهایی بخشد.

بیت دوم:خاک راهی را که آن محبوب سفر نموده از آن عبور کرده بیاورید تا آن را در چشمان بینای خود جای دهم.

بیت سوم:به فریادم  رسیده که خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت دلدار از شش جهت راه را بر من بسته و مرا در تنگنا قرار داده‌اند.

بیت چهارم: امروز که زنده و در اختیار توام به من لطف داشته اما چه فایده که فردا که بَدَل به خاک شدم برایم اشک پشیمانی بباری.

بیت پنجم:ای کسی که با زبان و حرف و قال و مقال ادعای عشق و عاشقی می‌کنی، ما را با تو حرفی و کاری نبوده پس برو به سلامت.

بیت ششم:این درویش از ضربه شمشیر محبوبان منال که این جماعت از کشته خود (هم) مطالبه غرامت و خون‌بها می‌کنند.

بیت هفتم: آتش در خرقه پرهیزکاری بزن که هلال ابروی ساقی، محراب امام نمازجماعت را از رونق انداخته

بیت هشتم: خدا نکند که من از جور و جفای تو ناله سرکنم که بیداد و جفای صاحبان لطف، از سر احسان و بزرگواری بوده است.

بیت نهم:حافظ در شرح و بیان زلف تو کوتاهی و قصور نمی‌کند که این رشته به قیامت پیوسته و سر دراز داشته

منبع : ملی کالا

اضافه کردن نظر