غزل صدوبیست وسوم
مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد
عالم از ناله عشاق مبادا خالی که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارد
پیر دردی کش ما گر چه ندارد زر و زور خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد
محترم دار دلم کاین مگس قندپرست تا هواخواه تو شد فر همایی دارد
از عدالت نبود دور گرش پرسد حال پادشاهی که به همسایه گدایی دارد
اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد
ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد
نغز گفت آن بت ترسابچه باده پرست شادی روی کسی خور که صفایی دارد
خسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند و از زبان تو تمنای دعایی دارد
فال حافظ
کسی که با عشق توام با توکل به خدا و ایمان گام بردارد اگر از مال دنیا بی بهره باشد موفق میگردد، زیرا او بزرگترین حامی و کمک کننده را همیشه و درهر حال همراه دارد که سبب پیروزی او میشود و اگرچه شما مدت هاست گرفتار جراینی ناخواسته شده ایدبطوری که از اظهار آن اکراه دارید اما تمام فکر شما را مشغول گردیده است بدانید ،که او زبان شما راب نمی فهمد باید با سرعت عمل دقت فعالیت و اراده در راه این نیت گام بردارید و مواظب باشید که رقیبانی نیز دارد،ولی اگر برخداوند توکل داشته باشید و فعالیت را بیشترکنید حتما موفق خواهید شد به یکی از مشاهد متبرکه بروید و نذری کنیدکه بسیار مشکل گشاخواهد بود
به همین زودی در زندگی خانواده ی تا تحولی صورت می گیرد همسرتان مهربان بوده اما راه و رسم اظهار محبت رانمی داند دست ازوسواس بردارید کسی را که رنجانده ایددل شرا به دست آورید موضوعی که شما را نارحت کرده است به زودی حل می شود
معانی ابیات غزل۱۲۳حافظ
بیت اول: عشق خنیاگر و شادی افرین چه ساز و نغمه شگفت آوری دارد زیرا هر آهنگی که می نوازد معانی و نکات تازه یی را یادآور می گردد.
بیت دوم: دنیا از شور و ناله زاری عاشقان خالی مباد که ناله عشاق آهنگی خوش و شادی بخش دارد
بیت سوم: پیر درد نوش مستمند ما هر چند ثروت و قدرتی ندارد لیکن خداوندی بخشنده و خطا پوشنده یی دارد که حامی ما میباشد
بیت اول چهارم:دل من را گرامی بدار زیرا این مگس شیرینی پرست از آن زمان که عاشق تو شده خود فرو شکوه همایی حس می کند
بیت پنجم: پادشاهی که گدایی در همسایگی خود داشته باشد ، هر گاه از او احوالپرسی کند از عدالت دور نیست .
بیت ششم: اشک خون آلود خودرا به طبیبان نشان دادم ، گفتند این از درعشق است و دوای جگر سوز ی دارد (صبر) .
بیت هفتم: از عشوه گری و نیرنگ چشم خود ، ستمگری می اموز زیرا در مذهب عاشقان هر کار خیر مزدی و هر کردار ناروا کیفری دارد
بیت هشتم: آن نوجوان ترسای باده فروش چه بجا و درست گفت که چون باده نوشی به نیت شادی کسی بنوش که اهل صفا و صمیمیت باشد.
بیت نهم: پادشاه! حافظ ، این کمترین بنده مقیم درگاه تو ، دعا خواند و از زبان تو تمنای آمین دارد
منبع : ملی کالا